Katie Amélie

Właśnie skończyła pięć miesięcy. Za miesiąc będzie pół roku. Kiedy to zleciało to ja nie wiem.
Pięciomiesięczna Katie waży całe 7,300 i mierzy 65,5 cm długości. Jak widać mimo niskiej wagi urodzeniowej oraz “niskiego wzrostu” nadgoniła rówieśników.

Codziennie odkrywamy jakąś nową umiejętność u niej.
Cały czas się śmieje, bardzo lubi obserwować twarze, patrzy tak przenikliwie że nawet okiem nie mrugnie.
Udoskonaliła leżenie na brzuszku do tego stopnia że odrywa dłonie od ziemi i robi foczke albo bawi się obiema rączkami zabawką zapominając się podpierać.
Czołga się do przodu i do tyłu choć do tyłu wychodzi jej znacznie częściej, nawet wtedy jak chce do przodu. Potrafi się sama pobawić czy pooglądać bajki dłuższą chwilę. Sama trzyma sobie butelkę, przechylając do góry gdy jest już w niej mało. Uwielbia czytać i oglądać książeczki oczywiście najlepiej na kolanach rodziców. W łóżeczku zaczynają się pierwsze próby chwytania za szczebelki i podciągania się wyżej, trzeba będzie lada dzień obniżyć spód łóżeczka bo nam dziecię ucieknie.
Zaczęła rozumieć powtarzalność czynności i gdy mama lub tata zrobią coś fajnego to trzeba to potem powtarzać po kilkanaście razy bo śledzi wzrokiem i czeka na powtórkę.

Z jedzeniem nie mamy problemów, wszystko lubi i na widok talerzyka i łyżeczki rączki wyciąga i buzię otwiera. Skosztowała już większość warzyw i owoców i jeszcze nie trafiliśmy na nic co by jej nie smakowało. Je i słoiczkowe i te co mama ugotuje, nie ma dla niej to najmniejszej różnicy.
Lubi jeść to fakt niezaprzeczalny.

Cztery miesiące, skończone!
Katie waży 6620g i ma 63cm długości.
Zmienia się każdego dnia, jest taka pocieszna i rozkoszna.

Jedzenie. Cały czas numerem jeden jest butelka i mleko.
Powoli zaczynamy poznawać i inne pożywienie. Pierwsze próby za nami i muszę powiedzieć że jedzenie łyżeczką idzie nam całkiem dobrze.

Spanie. W dzień jedna drzemka około trzygodzinna plus kilka krótszych. Spanie nocne od 20.30 do 7.00 z jedna czasem dwoma pobudkami. Po kolacji odłozona do łóżeczka sama zasypia. Śpi na boczku.

Zabawa i umiejętności. Przekręty z pleców na brzuch ćwiczy cały dzień. Gryzie grzechotki, przegląda się w lusterku, przekłada przedmioty z rączki do rączki. Kilka razy udało się też wsadzić do buzi smoczek odpowiednią stroną, złapana za rączki podciąga się do siadu a na macie jak i w łóżeczku kręci się wokół własnej osi.

W tej chwili Katie jest troche zajęta bo przyjechała do niej babcia i spędzają razem cały czas.
Babcia to w tej chwili najlepszy kompan do zabawy :)

Krótki wpis – taki dla zapamiętania.

Od kilku dni Katie przekręca się z pleców na brzuszek i nie ma problemu z wyjęciem spod siebie ręki, nawet jak wciąż trzyma w niej grzechotke.

Nauczyła się też sama chwytać zabawki.

A głęboki wózek stał się jej wrogiem numer jeden. Nieznosi już w nim jeździć, chce wysiadać za każdym razem gdy w nim jest. Czas się przesiąść do nowego woza.

Dzisiaj Katie kończy trzy miesiące.

Z tego tytułu kilka dni temu byłyśmy pierwszy raz na szczepieniu. Była kłóta w obie nóżki i rączke. Te w nóżke to standardowe szczepienia a w rączke było dodatkowo przeciw gruźlicy w związku z naszym wyjazdem do Polski.
Spłakała się bardzo jednak dość szybko się uspokoiła. Wieczorem była marudna a w nocy dostała wysokiej gorączki więc podaliśmy jej czopek przeciwgorączkowy – jej pierwsze w życiu lekarstwo.
Sama dość mocno to przeżyłam bo serce się ściskało jak widziałam jak ufnie się uśmiechała i gaworzyła do  barnmorskiej która to po chwili wbiła jej trzy igły :( Mam nadzieję, że jest jeszcze na tyle mała, że nie będzie miała złych skojarzeń z tym miejscem i tą osobą bo przecież jeszcze nie raz tam zawitamy.

Trzy miesięczna Katie potrafi bawić się grzechotką i wkładać ją do buzi, bawić się pluszową krówką i wkładać ją do buzi, bawić się własnymi piąstkami i … wiadomo :)
Trzymając w jednej rączce jakąś rzecz drugą rączką sobie to wyrywa i to jak zawzięcie, nie jest chyba jeszcze do końca świadoma że obie rączki należą do niej :) W tym wyrywaniu zawsze wygrywa prawa co pozwala mi przypuszczać że będzie praworęczna.
Potrafi też wyciągnąć sobie smoczka z buzi i to nie jest takie o wypluwanie jak to było do tej pory ale złapanie w dwa paluszki i delikatne wysunięcie. Nie potrafi jednak spowrotem go wsadzić co przy dłuższym niereagowaniu rodziców objawia się krzykiem i piszczeniem.
Coraz lepiej wychodzi jej dźwiganie się na brzuszku oraz przewroty na boczek. Kilka razy o mały włos nie przekręciła się sama na brzuszek za to kilka razy udało jej się z brzuszka przekręcić na bok po czym na plecy po czym znowu na bok i sturlać się z maty :)) Te czynności udały się jednak tylko przez przypadek, nie był to zamierzony efekt.

Ulubioną bajką Katie jest Timmy Time, ulubione zwierzę to koza a ulubioną czynnością nadal pozostaje picie mleczka :)

Dwunasty tydzień (80 dni), tyle ma nasza córeczka.
Każdego dnia gdy na nią patrze nie mogę pojąć skąd ona się wzięła :) no wiem oczywiście skąd i w jaki sposób przyszła na świat ale to że jej nie było z nami a teraz nie pamiętam jak było jak byliśmy tylko we dwoje z Radkiem jest jakieś kosmiczne.

Każdy dzień jest nowym wyzwaniem, nową lekcją życia.
Gdy patrzę na nią z jakim zachwytem wszystko obserwuje, jak się wszystkim interesuje, jak codziennie zdobywa nowe umiejętności, jak szybko się uczy i zapamiętuje to aż się nadziwić nie mogę.

Wystarczy że zrobi minkę, uśmiechnie się a ja jestem w stanie momentalnie zapomnieć o nieprzespanej właśnie nocy. Taką potężną moc ma ta mała istotka.

A co do nieprzespanych nocy to muszę przyznać, że ostatnio jest dobrze. Położona spać o dwudziestej pierwszej budzi się raz około drugiej lub trzeciej a potem dopiero koło szóstej rano – w związku z czym ja się wysypiam dostatecznie.

Rozgadała się też ostatnio. Krzyczy, piszczy, wydaje dźwięki w sobie tylko znanym języku i patrzy czekając żeby jej odpowiadać.
Czasem wychwycimy jakieś “prawdziwe” słowo i mamy radochę z tego jak nie wiem co :)

Także rytm dnia nam się ładnie uregulował i utrwalił.
Wiemy dokładnie kiedy będzie chciała jeść, kiedy będzie się chciała bawić a kiedy spać. Dzięki temu, płacz w ciągu dnia jesteśmy w stanie wyeliminować prawie do zera.
A i jeszcze co ważne to to, że w ciągu dnia jest kilka drzemek, jedna dwugodzinna na spacerze i jeszcze kilka pół godzinnych. Pozwala to matce i ojcu naładować akumulatory  :)

Sobota.
Pogoda od rana wiosenno słoneczna. Pakujemy córke do BabyBjörna i idziemy na spacer do lasu, pierwszy raz bez wózka.

Katie usnęła jeszcze zanim wyszliśmy z domu. Spała ładnie przez cała droge jak szliśmy, dopiero gdy postanowiliśmy chwilę odpocząć i posiedzieć na kocu obudziła sie i trochę protestowała.

Nie lubi postojów, lubi ruch. W wózku najlepsze sa jazdy po wertepach w nosidełku wystarczy poprostu cały czas iść.

Przytulona do taty przespała 3-godzinny spacer :)

Od kilku dni mamy ciężkie dni i noce.

Prawdopodobnie przechodzimy właśnie skok rozwojowy.
W nocy pobudki na jedzenie co dwie godziny, w dzień podobnie, do tego więcej płaczu i marudzenia bez powodu, nawet na spacerze nie śpi tylko płacze i marudzi… ehh a było już tak fajnie.

Trzeba przeczekać, mam tylko nadzieje że szybko to minie i wróci dawny ład i porządek Kejtikowego dnia i nocy.

Katie ma dziś równo dwa miesiące.

Nie wiem kiedy to minęło, wydaje mi się jakby dopiero wczoraj Radek odbierał nas ze szpitala (o tym to będzie osobna notka bo jaja były wtedy niesamowite) a tu już calutkie dwa miesiące zleciały.
Chyba w związku z tym jej małym świętem postanowiła już od rana imprezować, obudziła się zaraz po czwartej i przez ponad godzinę dyskutowała z promieniem wschodzącego słońca które odbijało się na ścianie. Tak ją ta rozmowa wciągnęła że zapomniała na nowo usnąć przez co i ja spać już nie mogłam.

Złożyliśmy dziś też wreszcie wniosek na paszport dla Katie. Wyjazd do babci już w lipcu a tu jeszcze paszportu nie ma.
Wczoraj przez pół dnia usiłowałyśmy zrobić odpowiednie zdjęcie, miało być z zamkniętymi ustami i z patrzeniem na wprost – nie było łatwo.

Ile się matka musiała naskakać, nagrzechotać i naminkować żeby dziecko łaskawie zwróciło uwagę i spojrzało w obiektyw nie śmiejąc się przy tym pełną buzia.
Wniosek złożony, teraz czekamy dwa tygodnie i granice państw staną przed nami otworem :)

Jedno z tych zdjęć będzie u Kejtiksona w paszporcie …

Od początku tzn. od momentu jak odpadł kikut pępkowy (w siódmym dniu) kładziemy ją na brzuszek i ćwiczymy podnoszenie głowy. Trochę opornie nam to idzie bo Katie nie cierpi pozycji na brzuszku. Poleży chwile po czym wpada w złość i płacze waląc przy tym piąstkami i protestując donośnie. Ćwiczymy jednak dzielnie i muszę przyznać ze zaczyna być widać postępy.

Czasem ćwiczenia tak nas wyczerpują że w ich trakcie ucinamy sobie krótką drzemkę …

Dziś z wizyta u naszej córeczki byli nasi znajomi, Krister z Monika.

Monika za trzy dni ma termin porodu więc mieli dobra okazję przyjrzeć się z bliska jak to jest mieć małe dziecko w domu.

Przez pierwsze kilkadziesiąt minut wizyty Katie zachowywała się wzorowo, obserwowała, słuchała no i wogóle – dusza towarzystwa. Jednak nie trwało to długo. Zaczęła płakać, grymasić i marudzić z sobie tylko wiadomego powodu. Nosiliśmy, karmiliśmy i próbowaliśmy zabawiać jednak to na niewiele się zdało.

Dała pokaz jak można w łatwy sposób zakłócić towarzyskie spotkanie dorosłych. Przekrzykiwała nas swoim płaczem po mistrzowsku, musieliśmy przerywać rozmowę bo mieliśmy problem z usłyszeniem się nawzajem.

Trochę chyba wystraszyła naszych gości, bo pod pretekstem czekającego w domu psa zakończyli wizytę dość szybko :D Na odchodne dostali od nas jeszcze trochę pampersów jedynek które nam zostały bo nasze dziecko nosi już dwójki!!